De laatste loodjes...

Vandaag nog, en dan maandag en dinsdag nog... en dan zijn ze ervan af. Het eerste tijdvak van de HAVO- en VWO eindexamens is bijna afgelopen. Vanochtend wordt in de koude tennishal Aardrijkskunde gemaakt door VWO, en vanmiddag HAVO-Natuurkunde en VWO-Engels.

Ik mag vanochtend ook weer surveilleren. Je mag het ook survivallen noemen: de kou van de tennishal trotseren en het ergste: niets mogen doen. Opgavebladen en bijlages uitdelen, en dan: stil zijn (da's erg moeilijk voor een docent). Na een uur zwijgen word ik altijd ongeduldig, en ik ben blij als ik een tweede schrijfblaadje mag brengen aan de snelschrijvende en altijd veelproducerende leerlingen.

Toch heeft dat surveilleren ook leuke kanten. Ik heb ze allemaal gehad in de brugklas. En toen waren ze nog klein, lief, onzeker... In de tijdspanne van brugklas tot nu is er veel veranderd. Aan een grote groep van de eindexamenkandidaten heb ik in de tussentijd nog les gegeven. Natuurlijk wel eens een aanvaring met de een of de ander, maar meestal leuk contact. We hebben leuke jeugd op onze school...

Met de galafoto's in mijn achterhoofd schuifel ik tussen de rijen tafeltjes door. Jongvolwassenen die zwoegen op hun examen. Af en toe zijn ze nog even bijna die brugklasser. Zonet nog: die hockeymeid, die zo zelfstandig en zelfverzekerd door school paradeert. Een kwartier voor aanvang van haar examen zuchtte ze diep: "die examens zijn niet zo erg, maar dat wachten vooraf, da's pas erg!". Of die boomlange bijna-student die wijfelend zijn vinger opsteekt: "mijnheer, mag ik even naar het toilet?". Achter in de zaal heeft één van de meiden een klein altaartje van bijgeloof op haar tafeltje ingericht: kleine knuffeltjes, een foto. Het zal wel helpen...

Soms krijgen we wel eens de vraag gesteld: "Is dat niet saai, ieder jaar dezelfde stof geven? Jaar in jaar uit dezelfde lessen?". Als je deze groep mensen ziet zitten weet je dat het onderwijsvak niet saai kan zijn: iedere leerling is anders, en iedere lesgroep is uniek. Dat levert ook unieke momenten en unieke lessen op. Ik ken geen andere job waar je met zo'n verscheidenheid aan personen mag werken, waar je zoveel contact hebt met jeugd en waar je een beetje mag bijdragen in zo'n belangrijke periode in hun leven. Elke dag minstens 150 mensen in je klas, en meestal gaat dat ook nog goed...

Geef mij maar het onderwijs!