Ik heb ook wat te vertellen

Als docent in deze tijd dacht ik : “Ha! Dit is mijn kans. Hier moet ik bij zijn! "
Sommigen nog wat onwennig – speelden schoolervaringen een rol ? - druppelden de ouders de collegezaal binnen. Het was leuk om te zien dat er ook een aantal leerlingen aanwezig waren die later op de avond ook écht wat te vertellen hadden en dat met verve deden.

Na het welkom van de voorzitter van de ouderraad konden de ouders horen en zien – hun verschillende leerstijlen werden aangesproken- hoe wij als docenten bezig zijn om van onze kant meer te leren over communicatie en dat op verschillende manieren.
Jacques van Loo sprak met waardering over de inzet van de docenten bij de aangeboden scholing.
Hij gaf aan dat het grootste motivatieprobleem bij jongeren ligt in de 3de en 4de klassen.
Hetzelfde geluid hoorde je ook bij ouders met kinderen van deze leeftijd.
Saillant detail: de ouders van deze kinderen hadden de opdracht gekregen vooral incognito te blijven.
Of deze ouders en leerlingen afspraken volgens de regels hadden gemaakt, weet ik niet. Geruststelling voor de leerlingen : de ouders hebben zich in elk geval aan hun opdracht gehouden.

Het vervolg van de avond was interactief. We gingen met z’n allen naar het “World café”, statafels, grote vellen, borrelnootjes en stiften, zodat het creatieve proces kon starten.
Met zoveel mensen als er om een tafel pasten, gingen we ervaringen uitwisselen en brainstormen over wat WEL werkte in de communicatie met jongeren/leerlingen.
Dat bracht een stemming van optimisme en positieve inzichten, in kleur, op papier.
Ton Boves en zijn medewerksters verzamelden alles zodat we, na een kopje koffie, nog even samen konden kijken naar wat ouders belangrijk vonden in de communicatie met hun kinderen.
Dingen die vaker genoemd werden waren : aandacht, structuur, grenzen, vertrouwen, luisteren, zelf oplossingen laten aandragen, humor, serieus nemen maar niet overal serieus op ingaan…
De opdracht was: “Vertel wat wél werkt.” Zou het daarom geweest kunnen zijn, dat ouders die vast toch tegen communicatieproblemen aanlopen met hun kinderen, net zoals wij docenten, toch vonden dat er een heel positieve sfeer heerste.
Dit ook met dank aan Ton Boves die met respect: luisteren, geen oordeel, het interactieve deel van de avond leidde.

Tijdens de pauze hoorde ik een moeder zeggen:”Ik dacht dat we hier een lijstje gingen krijgen met hoe het allemaal zou moeten, maar nee, wij ….”hadden zelf ook iets te vertellen”.
Ik vond het fijn erbij geweest te zijn.

M. Trappeniers docente Frans