Projet Intégrateur in Canada 2

Deze maand wil ik het graag over wat verschillen hebben die ik hier constateer, als ik vergelijk met hoe wij de dingen doen.

Om te beginnen, school.
Aangezien ik hier in Québec zit, wijkt mijn schoolsysteem ook weer een stukje af van de rest. Zo heb ik hier bijvoorbeeld vier semesters, terwijl de andere provincies er drie hebben. Hierdoor vallen mijn vakanties ook iets anders dan die van hen.
De mensen die hier in het dorp wonen, gaan lopend naar school en de rest gaat met de schoolbus. Ook zijn er hier al genoeg mensen die met de auto naar school komen. De jongeren hier kunnen namelijk al beginnen met autorijden als ze zestien zijn. Ze nemen normaal gesproken iets van drie lessen en voor de rest mogen ze hier autorijden met een van hun ouders in de passagiersstoel. Dit totdat ze na 8 maanden hun rijbewijs kunnen halen en alleen mogen rijden. Er zijn wel vaker mensen die me ophalen en thuisbrengen, dit was in het begin echt bizar aangezien ze in Nederland dus nog helemaal niet zouden kunnen/mogen autorijden.

Op school heb ik een schema voor twee weken, dus de eerste week is dag 1 tot en met 5 en de tweede week dag 6 tot en met 10. Na deze twee weken begint het schema dan uiteraard dus weer opnieuw.
Er is hier niet echt een onderscheid tussen het niveau van de leerlingen. Iedereen heeft dezelfde vakken en dan heb je daarbij nog twee eigen keuzes. Het enige onderscheid dat er wordt gemaakt is bij de klassen Engels. Qua moeilijkheid stelt het hier eigenlijk niet zo veel voor. School is in vergelijking met bij ons dus relatief eenvoudig.
De lessen hier op school duren zestig minuten. Je hebt vijf lessen per dag en daartussenin twee pauzes. Na de tweede les heb je twintig minuten pauze en na de derde les heb je anderhalf uur, erg veel dus! Zeker in het begin vroeg ik me echt af wat ik met al die tijd moest. Nu ben ik er aan gewend en vind ik het wel erg lekker, zulke lange pauzes.
De mensen die hier in het dorp wonen, gaan normaal gesproken naar huis. De anderen eten dus op school. Veel mensen hier houden ervan om ’s middags ook warm te eten. Er is hier een cafetaria waar elke dag een maaltijd voorbereid wordt, waar veel mensen toch ook wel regelmatig voor in de rij staan. Voor de rest zijn er vier magnetrons voor de leerlingen, om hun eten op te warmen. Dit duurt trouwens echt een kwartier voordat je eten warm is, aangezien iedereen die magnetrons echt helemaal volstopt.
’s Middags zijn er vaker ook traningen van de schoolteams, want zoals ik de vorige keer al schreef wordt bijna alles wat met sporten in teamverband te maken heeft vanuit school geregeld.

Qua schoolsysteem is het ook anders dan bij ons. Je hebt 7 jaar op de lagere school.
Na deze 7 jaar ga je dus naar de middelbare school. Anders dan bij ons heb je hier niet echt een keuze naar welke school je wilt gaan. Per dorp is dat eigenlijk al voor je besloten. Dit is het geval aangezien bijna iedereen hier naar school komt met de schoolbus. De schoolbussen van verschillende scholen gaan dus ook niet naar dezelfde dorpen toe. De enige manier om naar een andere school te gaan dan normaal, is om sportieve redenen.
Als je erg goed bent in een sport en daarom dus naar een andere school wil, is dit dus eventueel mogelijk.

Als je in de staat Québec naar een Universiteit wil moet je eerst na je middelbare school periode naar een CEGEP. Dit is dus alleen zo in de staat Québec. Hoelang je CEGEP duurt, hangt af van je opleiding, maar ongeveer van 2 tot 4 jaar. In andere staten heb je dat dus niet, maar je hebt dan één jaar langer op de middelbare school en één jaar meer op de universiteit. Hier is er trouwens ook een groot verschil in de kosten als je gaat studeren in de eigen provincie of als je naar een andere province gaat.

Het eindbal. Dit is iets dat wij natuurlijk ook allemaal kennen, toch vind ik het mooi hier even iets over te schrijven.
Iedereen kent het natuurlijk wel de prachtige “proms” zoals wij die in onze overgeromantiseerde films te zien krijgen. Na de kerstvakantie begint deze “bal” gekte. De meiden beginnen erover te praten wie met wie naar het eindbal gaat en langzaam maar zeker zie je ze steeds meer naar jurken kijken op het internet gedurende onze lessen. Half januari is de “gekte” daar en elk meisje heeft het alleen maar over haar jurk of een jurk die ze gezien heeft.
Natuurlijk kan een professionele persoon om je te schminken ook niet ontbreken. De winkels hier schrijven de namen van de scholen op als er een jurk gekocht is door iemand van een bepaalde school. Zo heb je dus ‘’nooit’’ twee dezelfde jurken op het bal (net als in Limburg met de communie jurkjes). Daarentegen zijn er ook meisjes die hun jurk op internet bestellen, waardoor toch nog ieder meisje loopt te stressen of er nou toevallig net iemand is die dezelfde jurk heeft. Er zijn zelfs meisje die naar Montréal gaan (ongeveer zes uur hier vandaan) om daar voor een jurk te gaan kijken! Toch wel bijzonder om zoiets mee te maken hoor, hoewel ik erbij blijf dat het tot het gekke aan toe is. Het mooie is dus ook dat de jongens hier echt totaal niet mee bezig zijn, hoe minder tijd het neemt, hoe beter het is. Het bal is pas 12 juni, tijd zat lijkt me dus!

Natuurlijk zijn er nog genoeg verschillen, maar ook deze keer moet ik mijn koffers weer pakken. Jean-Denis (mijn goede vriend) en zijn familie hebben me namelijk uitgenodigd
om een lang weekend met ze mee te gaan naar Valinouët, een skigebied in Québec, dus daar ga ik morgen heen! Tot de volgende keer.

Brend